Tagarchief: de maan

Zomer 2

Zomer 2
Schrijlings over bergrivieren
Overstuurden we als oude Fenders
kauwgom in volle mondmuziekjes
tot de bleus en wij wisten dat
Iedereen zich als de kleuren
Van die oude parasol zou gaan voelen.
rekenmachine, wist je dat men Armstrong
met minder geheugen naar de maan
lanceerde? Zo vol als fluweel onder
vingerkootjes dat we de open plek een
feest uit onze puddingbenen lieten wellen
kunststof tentzeil Elandvellen
wie zou ons vertellen dat hier niet
een romein die de eerste Noorman zag
van angst de Alpen over rende

Als we morgen van het wasrek, drooggewogen
pluimgewichten in een dagtaak worden
waren we alvast een tocht lang handen
die kruiselings in achterzakken
anders voortbewegen overwogen.

Advertenties
Getagged , , , , , , , ,

De liefde in drie bedrijven

1

In het eerste bedrijf van de liefde

Leg je handen als een bord op tafel

om met hongerogen en een lege koffie kop

haar verlangend de warmte van het lijf te kijken

 

onder borsten kloppen moederharten

levenslang al wiegeliedjes, sussend

in de bloedende buik, waar kinderen

op de tong liggen als ongestelde vragen

 

In de schelp van je oor zal stilte

weerkaatsen tot ze zingt als de zee

De melk uit je skelet kussend, zal ze

spieren wakker strelen tot je ze draagt

2

 

Je had haar nooit kunnen vermoeden

Zo grenzeloos naakt als ze daar

In het water stond over te lopen:

Een golf die even het water

een lichaam gaf en weer verdween

 

Geen prent uit een schoolboek

over het paradijs had je ooit

in haar doen geloven, niet

 

Zolang je hier gestrand haar niet mocht

Bezeilen, als een honingzoet land

 

Nu zou je haar belijden in de verboden

Fonemen van haar ademhaling

De reflexen die in de geoliede machine

van haar huid een nieuw getijde maken

een hondsdolle dans met de maan

3
op ochtenden waarin koele klaarte
uit het gras doorheen je spieren stroomt

als frisse slokken lucht voor een hete dag
zal ze je vertellen dat je een drenkeling was

 

die zich in de nacht van de Venusovergang

had bezat aan honderden wensen  uit flessen
het zal je duizelen

 

je zal je de zee herinneren die al haar wanhoop

als een potvis op de kade spuwde

onverteerbaar, zelfs voor een geoefende gal

 

ze zal het buitenzinnige bezinksel in je ogen
lezen als het koffiedik in de kom van de maan

ze zal het niet herkennen

 

ze zal je strak gespannen verlangen
met een onweerstaanbaar zachte omhelzing
van tafel vegen als een slecht argument

haar rug aanschouwend, kan je enkel denken
hoe haar hoogtelijnen elke middelmatigheid provoceren

Getagged , , , ,