Onmogelijk wij (gedicht)

Dit Gedicht  verscheen In de oktoberversie van het toonaangevende literaire E zine Het Gezeefde gedicht

1

Niet alles wat we doen is realistisch
we bouwen schepen waarmee we van de wereld
zullen donderen, zoveel is zeker,
Het belet ons niet om hout te klieven.

Iemand schuift buizen neon tussen de wolken
versteekt ze, tot de zon lang onder.
In containers drijft ons hart landinwaarts
We stapelen ze zo hemeltergend hoog, een Babelboot.

Ooit zullen we alle delen van de wereld bevolken,
onze voorouders geloofden zelfs niet in de kade, de getijdenrivier
als ze uitademt  spartelen onze voeten boven het water
alsof we even sprongen op de maan, dat achtste continent.

Hoe leer je vallen? Aanvaarden dat bewegen gewichtig is.
Dat er een domino-effect, een voedselketen van handelen
die tot ver buiten deze generatie strekt. Dat een val zich voortplant
Zo letterlijk dat het op een flauwe woordgrap lijkt.

Misschien hebben we ook elkaar bedacht, met armen
om elkaar de woorden uit de mond te strelen, egaal
de nacht een verdwijntruc op een middag in het park,
Busruiten bewaren oranje spiegelbeelden die flauwtjes zwaaien.

 

2

soms moet men ons zeggen wat we zijn
het in onze lippen bijten tot we geloven
dat we onder onze pet roesmiddelen koken
geheime recepten voor kristal uit de voorstad

Ik ben nooit goed geweest in mythes
maar vertel met die handen maar iets
waarin ik klei mag zijn onder m’n vermoeide ogen
en giet dan levende vissen in m’n bloed

Soms moet men ons eraan herinneren
dat wij ook maar bedienden zijn
tot we ons voor streling ontvankelijk verklaren
blijven we notulisten van de lust

wij: onbevoegde instanties voor de migratiedriften
in dit lijf ,met de vissenstaart, noordwaarts
het opspringen uit de rivier
Het gevaar van beren in de open muil te lachen

soms moet men ons onderbroken anaforen noemen
onwaarschijnlijke stijlfiguren bij de meerpaal
Hoeveel kou moet een flamingo verdragen
voor hij als een fiere letter in je mond mag slapen?

3

Ook in mooie woorden kan je verloren lopen
Wij spreken niet per definitie met vloeibare ogen
wij zijn in onze pennen als in sarcofagen
rond levenslange verwikkelingen gekropen.

Daar zijn we ontspoord, hoeveel doolhoven
wil je in de tombe vullen voor er twee getallen staan?
Hoeveel koninkrijken wil je optrekken uit verlangen
voor je van die vingers een zandloper maakt?

Fabeldieren zijn te mooi om te overleven
De terzieler en de hypogrief, ze stierven uit
voor ze “er was eens” uit hun genetica, baarden
de lichter dan lucht kinderen die sprookjes vermoedden.

Ik ben een man: wat zwellend vlees en apenkuren.
armen als geluidsdempers om rond een pratend hoofd
je kan zure beertjes of een lijm uit mijn beenmerg  onttrekken
als alles uit elkaar valt, bedenk dat als ik in een dier verander.

Waarschijnlijk is onze grootste zorg het zorgen
het is geen wonder dat liefde in kinderen verandert
Zijn triomf en lust en waanzin dan nakomelingen van de liefde?
Het is een wonder dat de liefde soms nog zorgen baart.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: