Biblis

Toen je doodging stopte ik ’s nachts
mijn buikbloed kind
het zwijgen van mijn wederhelft
bij in je kist. Het moest.

Ik kon naar je foto wijzen
men zou knikken
ik legde traankanalen naar je om
ander verdriet kreeg jouw naam.

(Je bent de menslange vlag
die van een bataljon een eenheid maakte
het tijdperk de stam, waaruit we nu
gesneden elkaar straks zullen herkennen)

Ik moest zwarte korrel in mijn haren
met mijn armen wieken, zien
dat ik geen engel was, zand tussen tanden
spraakverwarring, vingerwijzen.
Ik moest ooit een andere man om de kou
in mijn lippen te voelen. Ik moest je loslaten
om mijn lege armen te zien.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: