Vuurtoren (nieuwe metamorfose 1)

Ze keken naar de zee die nacht:
briesend trotseerde hij, tot de noordwester
een mannenlijf uit zijn melkbotten sneed.

Met vuur sprak hij de golven toe
als een volk dat hij nog zou onderwerpen
of een menigte die daarom juichte.

Dan oefende hij geduld om met schuimvingers
haar vloedlijn af te tasten en bij springtij
de duinen en het verboden land erachter.

Zij: de hinde naderde behoedzaam
de gloed in haar lenden op kop
tot ze met een mes het zout van
zijn tengere bast kon scheren.

Daar: met hun brandende schepen
achter zich, wreef zij hem op
tot zuiver koper en zijn mond een kachel.

toen trok de katachtige nacht
zich over het land terug en ze
verdween, de wouden in.

Hij: die zijn vleugels aflegde
als een gelofte van blijven
verstilde tot een toren van vuur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: