de dans der versteenden

 

Als het kon, dacht ik vannacht

mocht iedereen zich wel

eens per leven verstenen

 

Families op feesten
voor iedereen ging scheiden

Of sterven veranderden onder

het oog van de lens in sculpturen

 

Er was de jongen die bij

zijn eerste zoen een krijtrots werd

waarna zij verder vlinderde

 

Een dame achter de ruit

vloeide uit haar keramieken lach

in een theekop waarin het lepeltje

als secondewijzer cirkelde.

 

Ik zag meisjes van jonge soldaten

klompjes gouderts rond de hals,

mannen die over elkaar in verband

van zichzelf een muur bakten,

hun kop voor de oorlog in hinderlaag

hand op een geliefde in de binnenzak.

 

(Duizenden kinderen spelend tussen

veldbloemen tot topazen vergaan

in de waan dat ze met

moeder mochten douchen.)

 

Er scheen een jongen te bestaan

een bleke engel, die zo klaar zong

dat kleren scheurden en elke vrouw

tot een huilend, naakte madonna vervroor.

 

Uit torens van vuur vielen marmeren

tuimeltortels in parels uit elkaar

tot de straten: een knikkerbaan,

inademde als de zee voor ze

uit schuim een golf verzamelt.

 

Ik zag een gebogen man,

zijn granieten vrouw op schouders

torsen over besneeuwde paden,

fluisterde hij haar oude verhalen toe.

 

En toen, zag ik hen, stof van

sterfelijkheid  in de kleren,

met vloeibare ogen
opschieten uit een verstilde stad

als gras uit eeuwige sneeuw.

 

Een hart van chocolat moileux

stonden ze op en scheurden zich

uit een huis, van perplexe geliefden af
en bleven mals

voor een alsmaar wijkend later.

IAM-0510006268 - © - IMAGE ASSET MANAGEMEN

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: