scheuren

Soms moet een mens

gewoon

scheuren.

 

Vastgekoekt

in een hebben en houden van

doorvoed en ranzig restverdriet

moet hij constateren hoeveel stof

er overblijft als hij buigt,

of hij zijn tenen nog kan zien,

welk vel met open blaren

aan de kookplaat kleeft.

 

Als liefde een meubel is geworden

moet het salon op krokodillenpoten

buiten waar hij kikkers kust

tot hij amfibie genoeg is

om zijn kieuwen af te gooien

lucht te happen, voor zijn prinses

terug een “er was eens” verzinnen.

 

Soms moet een mens zich

gewoon scheuren

als de laatste bladzijde uit een boek.

Het voorgeschreven einde verbranden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: