Maandelijks archief: mei 2013

Vuurtoren (nieuwe metamorfose 1)

Ze keken naar de zee die nacht:
briesend trotseerde hij, tot de noordwester
een mannenlijf uit zijn melkbotten sneed.

Met vuur sprak hij de golven toe
als een volk dat hij nog zou onderwerpen
of een menigte die daarom juichte.

Dan oefende hij geduld om met schuimvingers
haar vloedlijn af te tasten en bij springtij
de duinen en het verboden land erachter.

Zij: de hinde naderde behoedzaam
de gloed in haar lenden op kop
tot ze met een mes het zout van
zijn tengere bast kon scheren.

Daar: met hun brandende schepen
achter zich, wreef zij hem op
tot zuiver koper en zijn mond een kachel.

toen trok de katachtige nacht
zich over het land terug en ze
verdween, de wouden in.

Hij: die zijn vleugels aflegde
als een gelofte van blijven
verstilde tot een toren van vuur.

Advertenties

Pre order (voor Maud Vanhauwaert)

Misschien is een gesprek voor later.
Een videospel kan je voorbestellen
vaak lang voor het wordt uitgegeven.
Dus bij deze.

Laten we alvast een dag afpreken
in tussentijd programmeer je verder
dat het intuïtief blijft, de bediening
bijvoorbeeld met de handen vrij
om aan een elleboog te pulken bij
het denken. Ik moffel niet graag
tics weg achter gladde animaties.

Ik noem slordig al een tijdje
ntrinsieke vrijheid.

Laten we nagaan hoe het water werkt
in ons spel, Hoeveel artificiële mensen
er tegelijk in een aantal beelden mogen
per seconde voor het je processor overlaadt.

Ik praat nog steeds teveel,
bedenk soms tegenargumenten
zonder stelling

Je zegt dat we geen tijd kunnen kopen
maar in het oosten bestaat een industrie,
een soort babysit voor cybermonsters
tot ze groot en sterk weer naar mama mogen.

Ik weet niet of het ervan komt.
Mijn beste plannen zitten in een doos
tegen het verstenen, voor als ik opdroog
zoals na moerasvoetbal maar dan langs binnen.
Laten we een datum prikken
Zodat hij alvast wakker wordt
danst tot hij aan de beurt komt in de rij.
Ik kan persoonlijk, zoals voorname woorden
heel goed namen geven aan verlangen
bijvoorbeeld “Jan” die zijn geld niet opkan
aan het bruidje op zijn scherm.
Of “brievenbus”, en dan ernaast gaan staan
tot het nieuws in de krant goed komt
tot er een bundel troost inrolt.

(zie ook maud vanhauwaert )

de dans der versteenden

 

Als het kon, dacht ik vannacht

mocht iedereen zich wel

eens per leven verstenen

 

Families op feesten
voor iedereen ging scheiden

Of sterven veranderden onder

het oog van de lens in sculpturen

 

Er was de jongen die bij

zijn eerste zoen een krijtrots werd

waarna zij verder vlinderde

 

Een dame achter de ruit

vloeide uit haar keramieken lach

in een theekop waarin het lepeltje

als secondewijzer cirkelde.

 

Ik zag meisjes van jonge soldaten

klompjes gouderts rond de hals,

mannen die over elkaar in verband

van zichzelf een muur bakten,

hun kop voor de oorlog in hinderlaag

hand op een geliefde in de binnenzak.

 

(Duizenden kinderen spelend tussen

veldbloemen tot topazen vergaan

in de waan dat ze met

moeder mochten douchen.)

 

Er scheen een jongen te bestaan

een bleke engel, die zo klaar zong

dat kleren scheurden en elke vrouw

tot een huilend, naakte madonna vervroor.

 

Uit torens van vuur vielen marmeren

tuimeltortels in parels uit elkaar

tot de straten: een knikkerbaan,

inademde als de zee voor ze

uit schuim een golf verzamelt.

 

Ik zag een gebogen man,

zijn granieten vrouw op schouders

torsen over besneeuwde paden,

fluisterde hij haar oude verhalen toe.

 

En toen, zag ik hen, stof van

sterfelijkheid  in de kleren,

met vloeibare ogen
opschieten uit een verstilde stad

als gras uit eeuwige sneeuw.

 

Een hart van chocolat moileux

stonden ze op en scheurden zich

uit een huis, van perplexe geliefden af
en bleven mals

voor een alsmaar wijkend later.

IAM-0510006268 - © - IMAGE ASSET MANAGEMEN

scheuren

Soms moet een mens

gewoon

scheuren.

 

Vastgekoekt

in een hebben en houden van

doorvoed en ranzig restverdriet

moet hij constateren hoeveel stof

er overblijft als hij buigt,

of hij zijn tenen nog kan zien,

welk vel met open blaren

aan de kookplaat kleeft.

 

Als liefde een meubel is geworden

moet het salon op krokodillenpoten

buiten waar hij kikkers kust

tot hij amfibie genoeg is

om zijn kieuwen af te gooien

lucht te happen, voor zijn prinses

terug een “er was eens” verzinnen.

 

Soms moet een mens zich

gewoon scheuren

als de laatste bladzijde uit een boek.

Het voorgeschreven einde verbranden.

onderweg 2

Achter was aan draden

Wapperde een uitzicht

Als een laatste hawaïhemd

Of bloemetjesonderbroek

 

Ik was een kleuter, moest nog

als een kind in mannenkleren

rennen met een hoofd koel

door klamme wasverzachterlakens

Er de lavendelwolken ruiken.

 

Tot haar handen mij omgorden

als met een vliegertouw om mijn lenden

steeg ik boven weidse weiden

duizelde mij wat er voorbij de zoom

populieren lag, en nu ik er sta

 

vraag ik me af wie ginder langs

de achterdeur het dampgordijn

van verse soep inloopt.

onderweg.

Hier haalde ik twijfel uit mijn voordeel

van de eerste rij leerde een juf

me zo stil zitten dat ik zakte voor sport.

 

kopvoeters zochten naar  buikgevoel

helium maakte onze stem hoog

als ballonnen die op weg naar Spanje

In de dichtste bomen bleven steken.

 

Een Viking kroop er in mijn keel.

Buiten ontwikkelden hier mannen

op braakliggende gronden projecten

van geduld, verbouwden zij zonen.

 

In de was van ons leven bouwden

we hier linten naar elkaar, draaiden

horloges terug wanneer we te laat

geloofden dat er steeds een terugweg was.

Eendagsvlinder (Een gelegenheids gedicht op de etalage van de pop up gallerij)

Wij zullen van korte duur zijn

voor u

het weet, heeft de ochtend

ons alweer uitgevlakt.

Vrees niet,

wanneer straks de dag

als een krekel begint te krieken

ontpoppen wij ons

tot een explosie van kleur.

 

Wij leggen van lege panden

schulpen af en oogdeksels

wemelend en kruisbestuivend

vleien wij een palet voor u neer

aan klanken en smaken

woorden en beelden.

Dat we met al onze namen

welkom willen heten.

Dat één dag…

de dag van je leven

etalage