spookverhaal

Als je je hoofd  maar goed genoeg verbergt
kan je er alsof niet zijn
je handen trekken muren op, de kieren
tussen vingers sleutelgaten,
je kan een andere kamer worden voor jezelf

we zijn vier benen onder wollen bloemen
Aan de kou kan je hun bleekheid voelen
we geloven niet in spoken, maar het helpt
erop te lijken, al gaan we krabbelings

en onze hoofden bij elkaar, een schaduw
uitgerold als deeg mijn rechterhand
tintelt het meest we mogen zo geheim zijn
als in gietijzer druipt de regen luider
dan je hart. Morgen leren we wellicht Frans
om erin te leren kussen

nu ontdekken we alvast hoe we tenen krullen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: