Eerste lief

En toen was dat lief daar weer.

mijn eerste lief, die zo lang weg was geweest.

“wel mijn ridder, waarom zo bitter?”

ze raapte mijn opgedroogde tranen

als doorbloedde diamanten van de grond.

het was alsof er vuur in water wolkte.

ze sneed met haar pennenmes de brok

opgekropte beelden uit mijn keel

en begon die als een braakbal te dissecteren

al die pluimpjes en veertjes en beentjes

karkasjes van wat ik nog niet had verteerd.

plots ademde ik haar weer,

meer dood dan levend eerst

lag ik in haar magere armen

ze zuiverde mijn haarvatenstelsel

door met de nieuwe zuurstof mee te zwemmen

ze ontdekte al mijn weke plekken

liep door elke schram en elke wonde

weer naar buiten, ik lekte als een zeef

ze stolde zich liefdevol in wondkorsten van sneeuw

en mijn huid was jong en fris als na

een fietstocht in de eerste lenteregen

op zoek naar bloesemgeuren

plots was mijn eerste lief daar weer

het enige lief dat ik nog nooit heb durven uit te kleden.

haar jurk weer van taal en van geheimen

“wel mijn ridder, waarom zo bitter

durf je eindelijk weer te dromen?

durf je eindelijk weer als in een zoen met me te rijmen?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: