Maandelijks archief: januari 2012

Nest

Eens moet je uitvliegen

Naar elders, waar dan ook

Uit omstreken moet je aandragen

Wat bij een ander uit de broekzak viel

Snippers uit kranten en reclamefolders

Kleef je met speeksel samen

Elk verhaal is een collage

 

Neem je tijd

Om betekenis in elke twijg te kijken

De draagkracht te zien van elke halm

Wroet wortels los

Bekvecht om wat dier(baar), duur

Of stomweg zeldzaam is

Maar steek geen ogen uit.

 

Er is ruimte

Overal kan je slapen

Maar nergens kan je zo

Eigengebekt je lied zingen

Als uit het nest van je eigen gedicht

Nergens kan je zo je vleugels strekken.

Advertenties
Getagged ,

Afscheid: eerste beweging (uit een imaginaire opera)

De enige warmte waarmee ze achterbleef

Was door haar magnetron met straling

aan de bedenkelijke substantie in aluminium gegeven

die ze zich onversneden met een vork inlepelt

Je mag er niet aan denken

 

zoals aan de kus die misschien vooral

In je eigen lippen en niet in haar hals nazindert

Wat je wel en niet trachtte te voelenn hoe je tederheid

met nieuwjaarsdag heel stiekem op je to do list had gezet

je wil er niet aan denken

 

Je denkt aan of je motregendruppels kan vertrappen

Hoeveel mensen je doorheen de tijd de hand schudt

Als je de deurkruk indrukt. Dat je altijd wel afscheid

Wilt nemen omdat je je dan voor mag liegen  dat ze je mist.

Omdat ze dan banger en dus mooier is.

 

Getagged ,

nieuwjaarsvers

Het mag
niet weten wat te zeggen
en daar veel te veel woorden tegenaan gooien.
Een boek aan iemand geven in de hoop
dat één regel treffend is
en ik die zie hoe je jezelf weglacht
als een flauwe grap en dankbaar
het inpakpapier doorgeeft
zo vol zorg, vol nauwkeurigheid
dat ik het met een mes open
en bewaar , over het boek zeggende
dat je het niet had moeten doen
want ik leer vandaag
dat het mag,
met veel woorden
maar hoe letterlijk het gebaar dan telt
Getagged ,

schaduw

In het donker is je schaduw overal
alsof hij vloeibaar wordt
Meer nog dan het kwik van overdag
En een straatlamp uitgezonderd
Moet je er zelfs in slapen

In het donker loopt je schaduw uit
In die van de kast, de stoel, de wandpiano
alles wat overdag binnen de lijntjes blijft
Als een droom waarin je alle kleuren verf
In één pot samengiet
Het doet je denken aan de dood
niet meer van jezelf te zijn
Niet eens van je eigen lijf
En je probeert of je nog helemaal
In de armen van je moeder past
Als een extra lijn voor de zekerheid
Terwijl je eigenlijk te bed had moeten liggen
Denk je voor het eerst aan duisternis

Want in het donker is je schaduw overal.

Getagged ,